سندرم مفصل فاست کمری

فرسودگی تدریجی غضروف مفصل فاست به دلیل افزایش سن، که با کاهش ضخامت غضروف و التهاب مزمن همراه است و شایع‌ترین علت در افراد بالای ۴۰ سال است.

تروما یا آسیب حاد ناشی از تصادف، افتادن، بلند کردن بار سنگین با تکنیک غلط یا حرکت ناگهانی بیش از حد دامنه طبیعی ستون فقرات کمری.

هایپرلوردوز کمری (افزایش انحنای طبیعی کمر) که بار مکانیکی را به‌صورت مزمن بر مفاصل فاست توزیع می‌کند و آنها را تحت فشار قرار می‌دهد.

ضعف عضلات حمایتی ستون فقرات (عضلات عمقی، گلوتئال و شکمی) که باعث می‌شود بار مکانیکی به‌جای عضلات، مستقیماً به مفاصل منتقل شود.

آرتروز مفصل فاست (Spondylosis) که با تشکیل استئوفیت (زائده‌های استخوانی)، تنگی فضای مفصلی و التهاب مزمن همراه است.

اسپوندیلولیستزیس (جابجایی مهره) که فشار غیرطبیعی بر مفاصل فاست وارد می‌کند و باعث درد و ناپایداری می‌شود.

فرم بدن نامناسب مزمن مانند نشستن طولانی با کمر گرد، ایستادن با لگن به جلو، یا خوابیدن با تشک نامناسب.

فعالیت‌های ورزشی با چرخش مکرر کمر (گلف، تنیس، بیسبال، بوکس) بدون آمادگی مناسب.