سقوط یکی از مهم‌ترین عوارض سلامت در سالمندان است که می‌تواند منجر به شکستگی لگن، آسیب سر، کاهش استقلال و حتی مرگ‌ومیر شود. مطالعات نشان می‌دهند که حدود ۳۰ درصد افراد بالای ۶۵ سال سالانه حداقل یک بار سقوط می‌کنند و این میزان در افراد بالای ۸۰ سال به ۵۰ درصد می‌رسد. همچنین سالمندی که یک بار سقوط کرده، احتمال سقوط مجدد او دو تا سه برابر می‌شود. به همین دلیل، ارزیابی خطر سقوط و پیشگیری از آن، یکی از اولویت‌های فیزیوتراپی سالمندان است.
در کلینیک فیزیوتراپی هویزه، ارزیابی خطر سقوط با مجموعه‌ای از تست‌های استاندارد انجام می‌شود. این ارزیابی به ما کمک می‌کند عوامل خطر قابل اصلاح را شناسایی کنیم و برنامه‌ای شخصی‌سازی‌شده برای کاهش خطر سقوط طراحی کنیم.
عوامل خطر سقوط
عوامل خطر سقوط به دو دسته درونی و بیرونی تقسیم می‌شوند. عوامل درونی شامل ضعف عضلانی (به‌ویژه اندام تحتانی)، اختلالات تعادل، کاهش بینایی، اختلالات حس عمقی (Proprioception)، افت فشار خون ارتوستاتیک، مصرف داروهای آرامبخش یا خواب‌آور، اختلالات شناختی و سابقه سقوط قبلی است. عوامل بیرونی شامل محیط ناامن (فرش لیزر، نور ضعیف، پله بدون نرده، کفش نامناسب) و کم‌تحرکی هستند.
تست‌های ارزیابی خطر سقوط
۱