عوارض پارگی لب لگن (Labral Tear)

مزمن شدن پارگی لب لگن (Labral Tear) و تبدیل درد حاد به درد مزمن بیش از ۱۲ هفته که درمان آن دشوارتر و طولانی‌تر است.

ضعف پیشرونده عضلات حمایتی اطراف ناحیه درگیر به دلیل عدم استفاده صحیح و الگوی حرکتی ترس از درد (Kinesiophobia).

کاهش تدریجی دامنه حرکتی مفصل درگیر و در نهایت سفتی مفصلی (Contracture) که با درمان فیزیوتراپی ساده قابل بهبود نیست.

تغییرات ساختاری ثانویه در مفاصل مجاور به دلیل جبران (Compensation) و در نتیجه بروز مشکلات جدید در مناطق دیگر.

آتروفی عضلانی قابل مشاهده در ناحیه درگیر پس از هفته‌ها عدم فعالیت که بازگشت آن به حالت طبیعی ماه‌ها زمان می‌برد.

درگیری عصبی ثانویه به دلیل فشار مزمن بر اعصاب محیطی که می‌تواند به بی‌حسی، گزگز و ضعف دائمی منجر شود.

تأثیر روانی-اجتماعی مثل افسردگی، اضطراب، کاهش اعتماد به نفس و انزوای اجتماعی به دلیل درد مزمن و محدودیت فعالیت.

تشدید التهاب به دلیل استفاده نادرست از یخ یا گرمادرمانی (مثلاً گرمادرمانی در ۴۸ ساعت اولیه آسیب حاد).

سوختگی پوستی یا آسیب عصبی ناشی از استفاده بیش از حد ازdeviceهای ماساژ خانگی یا TENS با شدت بالا.

پارگی کامل رباط یا تاندون در صورتی که بیمار با شکستگی جزئی تمرین کششی شدید انجام داده باشد.

مسمومیت دارویی یا آسیب کبدی-کلیوی به دلیل مصرف خودسرانه مسکن قوی یا ترکیب داروهای مختلف.

واکنش آلرژیک یا عفونت پوستی به دلیل استفاده از کرم‌ها و پمادهای گیاهی بدون نظارت پزشک.

تأخیر در درمان به موقع به دلیل اتکای طولانی به روش‌های خانگی و به تعویق انداختن مراجعه به متخصص.

اعتیاد به مسکن‌های قوی که در نهایت منجر به افزایش تحمل دارویی و نیاز به دوزهای بالاتر می‌شود.